Obsession is the domination of one's thoughts or feelings by a persistent idea, image, desire, etc. (www.dictionary.com)

แปลเป็นไทยประมาณว่า ยึดติดในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือว่าบ้าคลั่งก็ได้มั๊ง  แต่ละคนมีความยึดติด ความชอบแบบบ้าคลั่ง (เล็กน้อย รึเปล่าน๊า) ในสิ่งที่แตกต่างกัน เคยเขียนเรื่อง Louis Vuitton & Gucci ไว้เมื่อตอนไปช็อบวัน Boxing Day ปีก่อน ความจริง ความบ้าเรื่อง LV นี้เป็นมานานแล้วก็ว่าได้

I am a Louis Vuitton obsessor ka ~

เริ่มจากเมื่อตอนไป Summer ที่อังกฤษ เห็นน้องคนนึงซื้อกระเป๋าหลุยส์ รุ่นขนมจีบหลากสีหอบรุงรังขึ้นเครื่อง 3-4 ใบ (คิดว่าตกใบละ 400 ปอนด์กว่าๆ นะ) แล้วฝากให้คนอื่นๆ ในกลุ่มช่วยถือคนละใบ น้องเค้าบอกว่าถูกกว่าเมืองไทยเยอะ แถมแคลมภาษีได้อีก สมัยนั้นปอนด์ละ 38 บาทอยู่เลยอ่ะ   ตอนนั้นคิดในใจว่าน้องนี่ถ้าจะบ้า  (เพราะตอนนั้นตัวเองยังไม่บ้า ตอนหลังบ้าเอง คิดว่าน่าจะซื้อตั้งแต่ตอนนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า)

ได้กระเป๋าหลุยส์ใบแรกตอนไปเที่ยวฮ่องกงกับมามี้ ตอนนั้นอยู่ปีสอง นศพ.  ซื้อจากร้าน Louis Vuitton นะ จะได้รับรองได้ว่าเป็นของจริง เคยดู TV Champion ของญี่ปุ่นเมื่อไม่นานมานี้ หัวข้อ Louis Vuitton มีสาวญี่ปุ่นหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งอยู่เป็นปริศนาของข้อ ถามว่า เธอถือกระเป๋าหลุยส์รุ่นไหนมา พิธีกรให้ผู้เข้าแข่งถามคำถามได้คนละหนึ่งคำถาม สาวคนแรก ถามเธอว่าเป็นกระเป๋าหลุยส์ใบแรกที่ซื้อใช่มั๊ย สาวปริศนาก็ตอบว่าใช่ สาวคนแรกกดตอบเลยว่า ใช่รุ่นขนมจีบอ๊ะเปล่า ตอบกลับว่าใช่ค่ะ โอ้โห เซียนจริงๆ ทำได้ไงนี่ เธอบอกว่า สาวกหลุยส์มักจะเลือกซื้อหลุยส์ใบแรกในชีวิตเป็นรุ่นนี้ (Noe or Petit Noe ก็ได้)  แล้วใบแรกที่ตัวเอง (ฉันเอง) ซื้อก็คือ Epi leather; Petit Noe  ด้วย บังเอิญรึเปล่าไม่รู้ แต่ตอนที่ซื้อนั้นอยากได้สีน้ำตาลทอง แต่เช็คทั่วเกาะฮ่องกงแล้ว ไม่มี เลยได้สีน้ำเงินมา แต่ตอนนี้กลายเป็น Limited edition ไปแล้ว เพราะ LV ไม่ผลิตสีน้ำเงินออกมาในรุ่นนี้อีก ที่รู้เพราะตอนไปซื้อหลุยส์ใบล่าสุดมา พนักงานของร้านหลุยส์ใน Melb CBD สาขา Collins Street ขอดูใบที่หิ้วเข้าร้านใหญ่เลยแล้วบอกว่ากลายเป็นของหายากไปแล้ว  เช็คใน www.louisvuitton.com ก็ไม่มีเหมือนกัน เย้ ราคากระเตื้องขึ้นอีก (เหมือนสะสมเก็งกำไรเลย เป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง อิอิ) ตอนนั้นมามี้ใจดีนอกจากรุ่นขนมจีบนี้ มามี้ยังซื้อรุ่น Petit Bucket ให้อีก คืนนั้น จำได้ว่านั่งดูกระเป๋าทั้งคืนเลย ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่ามันสวยสมราคาจริงๆ

สาวญี่ปุ่นเป็นชาติที่บ้ายี่ห้อมั่กมาก ตอนมามี้ไปเที่ยวฝรั่งเศส กะจะซื้อหลุยส์มาฝากเราซักใบ ปรากฎว่ามีทัวร์ญี่ปุ่นลงก่อนหน้า พอมามี้เข้าไป กระเป๋าหายไปเกือบหมดร้านเลย ทริบนั้นเลยอดได้กระเป๋าหลุยส์เป็นของฝาก เศร้า ตอนไปญี่ปุ่นครั้งแรก เห็นสาวๆ มากกว่าครึ่งหอบกระเป๋ารุ่น Speedy ทั้งใหญ่ทั้งเล็กกันให้ทั่วสนามบินเลย ทั้งๆ ที่ราคากระเป๋าหลุยส์ที่ญี่ปุ่นแพงกว่าบ้านเราเกือบเท่าตัว แต่ที่ตลกคือ มีรายการนึงในญี่ปุ่นท้าให้สาวๆ เอากระเป๋ายี่ห้อมาให้ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ แล้วปรากฎว่ากว่าครึ่งของหลุยส์ที่ถือมาเป็นของปลอม สาวๆ ร้องไห้โฮกันใหญ่ น่าสงสาร สงสัยซื้อจากทริบที่มาไทยแลนด์แหงๆ ถ้าจะให้ชัวร์จะต้องซื้อจากร้าน Authorized Louis Vuitton เท่านั้น

หลังจากนั้นก็เริ่มซื้อมาเรื่อยๆ (เอ่อ...มามี้ซื้อให้อ่ะ ไม่ได้ืซื้อเองจนกระทั่งเร็วๆ นี้ แหะๆๆๆ) ปกติซื้อเวลาไปเที่ยวต่างประเทศจะได้เคลมภาษีคืนได้ เหตุที่ชอบหลุยส์เพราะคิดว่า ปกติเป็นคนชอบซื้อกระเป๋า ทั้งถูก ทั้งแพง ซื้อจนล้นตู้ แต่ไม่ค่อยรักษา แต่ทีนี้เวลาซื้อหลุยส์ มันแพงอ่ะ มันเหมือนบังคับว่าต้องดูแลรักษา แล้วรู้สึกว่ามัน Timeless ดี ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังสวย ยังดูมีคุณค่า ยิ่งถ้าเป็นไลน์ของ Monogram Canvas นี่ หลายคนบอกยิ่งเก็บไว้นาน ยิ่งสายหนังสีแทนเข้มมากขึ้นเท่าไหร่ยิ่งสวย แต่อันนี้ขอแบบไม่แทนมากละกัน ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละคนอ่ะ ซื้อไปซื้อมาเลยเหมือนเป็นของสะสม กะว่าจะเก็บไปอย่างนี้ส่งต่อให้รุ่นลูก รุ่นหลานเลยละกัน หลังจากที่ส่งกระเป๋าซ่อมไปครั้งนึงในเมลเบอร์นเหมือนที่เล่าไว้ครั้งก่อน (ประทับใจในการบริการอย่างยิ่ง) ก็ดูแลกระเป๋าหลุยส์อย่างดี เก็บใส่ถุงผ้าเวลาไม่ใช้ ใส่กระดาษให้กระเป๋าคงรูป รักอ่ะ

Line ที่ชอบเป็นแบบ Monogram Canvas (เจ้าลายบ่งยี่ห้อ LV นี่แหละ) มากที่สุด  เพราะรู้สึกว่ามัน Classic ดี ที่ชอบรองลงมาคงเป็น Damier Canvas (ลายตารางหมากรุก) ส่วน Epi leather ที่มีอยู่ใบเดียว (รุ่นขนมจีบสีฟ้า) นี่รู้สึกว่ามันดูชราไปหน่อยอ่ะ ส่วนรุ่นอื่นๆ พวกพื้นขาวลายเป็นสีๆ นี่ไม่ค่อยชอบ (Monogram multicolor) รุ่นที่เป็นสีๆ แบบหนังแก้วนี่ก็ไม่ชอบ (Monogram vernis) แต่ไม่แน่ เพราะตอนนี้เล็งไลน์ Monogram mini lin แบบสีขาวรุ่น Speedy ไว้

มีสิ่งนึงที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจคือ ตัวหนีบผมสีชมพูของ LV อันนี้ได้มาตอนไป babysit เด็ก พอดีพ่อแม่เด็กพาลูกคนโตมาแข่ง Australian Open แล้วเราไปดูแลลูกคนเล็กๆ อีกสองคน คุยกันไปมาถูกคอ เค้าของเห็นเราถือกระเป๋าหลุยส์ไปบ่อยๆ (เด็กๆ พักที่ Crown Hotel นี่นา) รู้ด้วยว่าเราเป็นหมอ (ตอนนั้นกำลังรอสอบอยู่) วันสุดท้าย เค้าซื้อกิ๊บติดผมของหลุยส์ให้เป็นการขอบคุณ (นอกเหนือจากค่าแรงนะ) ราคาก็ $400 กว่าเหรียญ  นี่ก็ยังใช้จนทุกวันนี้ Thank you Cathy

กระเป๋าหลุยส์ใบก่อนๆ มามี้เป็นคนซื้อให้ (pampered น่าดู) จนมากระทั่งแต่งงานนี่แหละ คุณสามีซื้อ Wallet ให้ เลยแซวว่าซื้อให้นี่เล็กสุดใน collection ที่มีเลยนะ แล้วบอกคุณสามีอีกว่าน่าจะซื้อให้ปีละใบจะได้เป็นการนับจำนวนปีที่แต่งงานกัน ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงเป็นหนึ่งในชิ้นเล็กสุด แต่ก็เป็นชิ้นที่ใช้ทุกวันจริงๆ ใบล่าสุดนี่ซื้อจากร้านหลุยส์ตรง Collins Stree, Melb CBD ให้เป็นรางวัลแก่ตัวเองที่ได้ full medical registration กับได้รับการตอบรับเข้า GP training เป็นใบที่แพงสุดที่ซื้อมาก็ว่าได้ เป็นรุ่น Damier Canvas; Saleya อันนี้ก็ซื้อด้วยความไม่ตั้งใจ กะจะซื้อพวงกุญแจแต่กลับบ้านนั่งมองไอ้เจ้าพวงกุญแจ $430 แล้วเศร้าว่าตูซื้อได้ไงฟะ พวงกุญแจมากกว่าหมื่นบาท เลยเอากลับไปเปลี่ยน แต่ไม่มีกระเป๋ารุ่นไหนราคาขนาดนี้ มองไปมองมาเลยได้กระเป๋าใบละเกือบ $1300 กลับบ้านมาแทน อิอิ ตอนนี้กำลังเล็งๆ อยากได้กระเป๋าลากอ่ะ ราคาก็ $2000 + ได้ เฮ้อ เก็บตังค์ก่อนละกัน

ถึงจะบ้ายังไง ก็ขอยืนยันว่าคุ้มค่ะ เพราะ You get what you pay จริงนะ ใบแรกที่ซื้อเมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้วก็ยังใช้อยู่ แล้วก็ยังดูสวยอยู่ แล้วใครที่บอกว่าซื้อของปลอมก็เหมือนกันเป๊ะ ขอบอกว่าไม่จริงค่ะ  เพราะเมื่อไหร่ที่คุณได้ครอบครองของจริง คุณจะสามารถดูออกว่าคนอื่นถือของจริงหรือว่าของปลอม (โดยเฉพาะรุ่นที่คุณมีนะคะ จริงๆ ขอยืนยัน)

คุณสามีเคยถามเล่นๆ ว่า ถ้าได้เป็นเศรษฐีพันล้านจะทำอะไร ตอบได้ไม่ยากเลยค่ะว่าอยากได้ลิขสิทธิ์ครอบครองร้าน Louis Vuitton ซักร้านค่ะ .....  dreaming จ้า

Love you, Louis Vuitton ..... ju joop

6 เดือนผ่านไปเร็วมาก ตอนนี้ขึ้นเป็น advanced GP registrar แล้ว ต่อไปต้องดูคนไข้ทุกสิบห้านาที เบรคก็น้อยลง แต่ เหะๆๆๆ ได้ตังค์เยอะขึ้น (เพิ่งเสีย tax อาทิตย์ก่อนไป 3,000 กว่าเหรียญ นี่ขนาดแค่ภาษีนะ ขอบอก )

ตอนนี้ทำงาน 2 คลินิก Princess Park Clinic ที่เดิมที่ Shepparton เพราะลีแอนด์อยากให้ทำต่อ รายได้ก็ดีด้วย กับอีกที่เป็นคลินิกเล็กๆ ในเมืองเล็กๆ ชื่อ Euroa ขับรถประมาณ 30 min from Shepparton ทำที่ละสองวัน ตอนนี้เลยทำงาน 4 วันต่ออาทิตย์แต่ขับรถมากขึ้นหน่อย  เหตุผลคือเป็นข้อบังคับว่าต้องไปออกชนบทเมืองเล็กๆ อย่างน้อย 6 เดือน แต่ความจริง Euroa ใกล้เมลเบอร์นมากกว่า ขับรถแค่ชั่วโมงครึ่งเอง แถมเบี้ยกันดารก็มากกว่า แต่โดยรวมแล้วได้ตังค์น้อยกว่าเพราะเป็น bulk bill clinic ซึ่งที่ Shep เป็น private clinic คนไข้คนนึงก็ต่างกันอย่างน้อย $20 แล้ว วันนึงถ้าดูถึง 20-30 รายได้ก็ต่างกัน $400-600 ต่อวัน

ตอนนี้เลยต้องมีที่อยู่สองเมือง  ที่ Shepparton ต้องไปแชร์อยู่กับหมออีกสองคนในบ้านของลีแอนด์ ที่ต้องแชร์เพราะ Bogong จ่ายค่าที่พักให้อาทิตย์ละ $250 อยู่สองเมืองต้องแบ่งกันไปไม่งั้นไม่พอจ่าย แต่ปีหน้าต้องเริ่มจ่ายเองแล้ว ถ้ายังต้องเดินทางอยู่อย่างนี้คงแวะนอนตามโรงแรมเอา สะดวกกว่า 

บ้านหลังนี้เป็นสไตล์วิกตอเรีย สวยมาก (ไว้จะเอารูปมาลงวันหลัง) แต่ข้อเสียคือมีห้องน้ำกับห้องอาบน้ำในห้องเดียวกัน เลยไม่ค่อยสะดวกนัก งานที่คลินิกเหมือนเดิม ยุ่งกว่าเดิมเพราะเน้นธุรกิจมากคลินิกนี้ แต่ก็โอเค โบนัสเยอะดี

ที่ Euroa เมืองขนาดเล็ก ประชากรส่วนใหญ่เป็นคนชรา มีคลินิกอยู่ที่เดียว มีรพ.เอกชนขนาดเล็กอยู่ เค้าจัดให้พักคล้ายๆ กับบ้านเคบินสองห้องนอน แต่เป็นบ้านพักของรพ.ที่ให้หมอผลัดกันมาอยู่เลยเอาของทิ้งไว้ไม่ได้ สรุป ต้องหอบกระเตงของไปมาทุกอาทิตย์ แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้อยู่คนเดียว มีโลกส่วนตัว (เห็นเฮฮาอย่างนี้ ปกติเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง จริงๆ นะ) ได้อย่าง เสียอย่าง คืนแรกที่นอน เงียบมาก  ตื่นเช้ามาบรรยากาศเหมือนตอนไปเที่ยวนอกเมืองเลย บรรยากาศแบบรีสอร์ท อาิกาศดี เงียบสงบ สวย งานที่คลินิกก็ไม่ยุ่งมาก คนชนบทน่ารัก  เจ้าของคลินิก (GP ในคลินิก) บอกถ้าอยากกลับเร็วก็บอกให้เด็กหน้าร้านไม่รับคนไข้หลังสี่โมงเย็นละกัน เป็นวันศุกร์แรกที่ออกจากเมืองหลังเลิกงาน 5.30 pm เป๊ะๆ กลับถึงเมลเบอร์นทุ่มเท่านั้นเอง ปกติถ้าเป็นที่ Shep นะกว่าจะออกจากคลินิกก็หกโมงครึ่งหรือทุ่มแล้ว

งานใหม่ ชีวิตแบบใหม่ แต่ยังไงก็ัยัง enjoy GP life อยู่ดี สู้ๆ

  

มารู้จักบี้ก็ตอนไปคาราโอเกะนี่แหละ ร้องเพลงเพราะ เพลงเพราะ หน้าตาอินเทรนด์ มิวสิควีดีโอสวย เด็กอะไรน่ารักจริงๆ อิอิ 

ส่วนรุจนี่ก็เริ่มจากดูน้องเมในเดอะสตาร์ ตอนแรกก็ เออ ก็โอเคหน้าตาดี ดูไปดูมา อะไรจะหล่อได้ขนาดนี้  ดูทีไรหน้ามันก็ยิ้มไปเองแบบว่าคนอะไรหน้าตาดูแล้วสบายใจจัง เสียงก็เพราะ สูงเท่อีกต่างหาก ครอบเครื่องเหมาะแก่การเป็นอาหารตาอย่างยิ่ง  เปิดดูเดอะสตาร์ไปหลายรอบแล้วก็เพราะรุจนี่แหละ ฝากให้มามี้บอกน้องเมให้ฝากบอกรุจแล้วว่า น้าโอชอบรุจจัง มาเมลเบอร์นบ้างนะ อิอิ (เป็นเอามากจริงๆ) มามี้บอก จะฝากบอกด้วยว่ายายอี๊ดก็ชอบรุจเหมือนกัน (เป็นเอามากกันทั้งบ้าน ฮ่าฮ่าฮ่า)