Anyway, we had 2-day getaway to Daylesford and Hepburn Springs, small little towns, 1 hour drive from Melbourne, heading Northeast, famous for its natural mineral water resource. We stayed in Finzi Contini, a small cottage in Hepburn Springs. The facility is very impressive with generous breakky provision. There is Ned Kelly woodfire place which William enjoyed playing and operating it.

There is also a big corner spa bath which I did enjoyed sinking myself in. I love sinking myself in "Japanese style bath", which use high temperatured water (38-42 degree) as the feeling afterwards is so "atatakai" (means nice and warm in English). However, I should not have enjoyed too long as I almost die afterwards! My romantic spa bath plan turned up to be funny story..:)

We had our first lunch in a very famous place, called "The Lake House". The view is impressive, the service is great but the food is quite disappointing. We might not enjoy Western food much, anyway, we did enjoy local wine, sit next to woodfire and relax among beautiful lake view.

There is only 1 Thai restaurant in this twin towns, we had to have Asian food for dinner so we dropped in. The food is fantastic. I had a chat with a Thai owner who has been in Australia for almost 10 years, she also has another Thai restaurant in Ballarat. She was so happy to know that I am a doctor so she asked me to tell her whenever I have my clinic (which is not that quick!). Thai people are always friendly and warm-hearted...:)

We visited "Lavandula farm" even though it was not season for lavender, Chocolate Mill (very yummy choccy), the Convent Gallery (one of the most beautiful gallery in Victoria) and the Mill Market, a heaven for antique lover (like William). We almost ran out of time but we still could make it to the natural mineral/spring water source on the way back to Melbourne. The taste of this natural mineral water is horrible!

Unfortunately, this twin towns don't have the real "hot spring" or "onsen" (Japanese for hot spring). There are several places for heated spring water pool which we were not so interested in. However, we will definitely visit this small little towns again and stay longer as well as try heated spring water....of course not too long like my spa experience!!

หลังจากทุ่มเทเวลาและถ่างตาดูทั้งละครเกาหลี (กรี๊ด พระเอกสุดเท่ห์)

และละครไทย (เพิ่งดูรหัสริษยาที่มีนุ่นกับพอลแสดง) แล้วค้นพบว่ามีอะไรบางอย่างที่เหมือนกันอย่างน่าสนใจ คือ พระเอกกับนางเอกไม่ได้รักกันหรอกตั้งแต่แรก แต่ด้วยความจำเป็นบางอย่างต้องได้แต่งงานกัน ได้อยู่ใกล้ชิดกัน จากความเกลียด ไม่ชอบหน้ากัน สุดท้ายก็รักกัน (ตามสูตร) แต่ที่น่าสนใจคือ ความใกล้ชิด ความจำเป็นนี่ทำให้คนรักกันจริงๆอ๊ะเปล่า 
 
อย่างที่คนโบราณมักจะมีการแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดให้ หรือการจับแต่งงานอย่างคลุมถุงชนก็เห็นรักกันดี อยู่กันจนแก่จนเฒ่า มีลูกหัวปีท้ายปี ถ้าถามคนไทยรุ่นใหม่ ส่วนใหญ่คงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานแบบคลุมถุงชน แต่เคยถามเพื่อนที่มาจากปากีสถาาน อินเดีย ศรีลังกาที่การแต่งงานคลุมถุงชนก็ยังมีอยู่เป็นเรื่องธรรมดา เพื่อนจากปากีสถานซึ่งเพิ่งจบจากรร.แพทย์หมาดๆตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าคนที่พ่อแม่เลือกให้ย่อมเหมาะสมกว่าเลือกเอง เพราะพ่อแม่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน มีประสบการณ์มาก่อน ย่อมรู้ดีกว่า ฟังแล้วทึ่งอึ้งจริงๆ

ฉันว่าการที่คนเรามาอยู่ด้วยกัน เจอกันทุกวัน พูดคุยกัน รู้จึกกันมากขึ้น มีอะไรดีๆเกิดขึ้น ถ้าไม่ใช่คนเลวร้ายจริงๆ เวลารู้จักกันมากขึ้น ความสัมพันธ์อันดีมันคงต้องค่อยๆก่อตัวขึ้นแน่ๆ มิน่าเค้าถึงว่ารักแท้ แพ้ใกล้ชิด (หวั่นใจจังเยย..ฮือ ฮือ) ยังไงก็ดี ฉันว่าการเลือกใครเป็นคู่ชีวิตแค่ความรักคงไม่พอ (อย่างที่เพลงว่า อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า แค่รักกัน) ความเหมาะสมและเหตุผลหลายๆอย่างต้องเข้ามาเป็นส่วนประกอบ รักเดี๋ยวด๋าวซักพักความตื่นเต้น สนุกสนานก็ต้องหาย แต่รักที่มีความเข้าใจ มีเหตุผล มีพื้นฐานครอบครัวที่ใกล้เคียงกัน ย่อมนำพาความรักให้คงอยู่ยาวนาน

ดูสมัยที่ยังเด็กกว่านี้ (เกือบสิบปีได้มั๊ง) เพื่อนผู้ชายหลายๆคนชอบบอกว่าคนที่จะมาเป็นแฟน เป็นเพื่อนเที่ยว เป็นกิ๊ก มันต่างจากคนที่จะมาเป็นแม่ของลูก (เอ๊ะ ยังไง หลอกสาวๆ นี่หว่า)  ฉันเองเลือกที่จะแต่งงาน (สายฟ้าแลบ อิ อิ) กับวิลเลียมก็มีทั้งความรัก คงามเหมาะสมและเหตุผล เคยควงหนุ่มญี่ปุ่น สเป๊คสุดๆอยู่คน รักหวือหวา แต่สุดท้ายก็เหนื่อยใจไปไม่รอดอยู่ดี

ทั้งนี้ทั้งนั้น ฉันว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของพรหมลิขิตดีกว่าเนอะ คนที่ใช่ ไม่ว่าจะเป็นรักจำเป็น หรือรักล้วนๆ ก็ไม่มีทางคลาดกันแน่ๆจ๊ะ