รู้สึกมั๊ยว่าเวลาคนเราเป็นโสด เพื่อนส่วนใหญ่ก็คือคนโสด พอแต่งงานคนส่วนใหญ่รอบตัวก็คือคนที่แต่งงาน ต่อไปพอมีลูกเพื่อนฝูงก็คือคนที่มีลูกเหมือนกัน สมัยเป็นโสด เคยนึกว่าทำไมคนที่แต่งงานแล้วคุยแต่เรื่องสามีหรือภรรยาของตัวเอง พอแต่งงานเองจริงๆ โดยเฉพาะตอนแรกๆ เออว่ะ เราก็พูดเรื่องสามีซะเยอะ ที่เคยนึกว่าทำไมคนที่มีลูกถึงคุยแต่เรื่องลูก ถ้ามีลูกเองจริงๆ ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

เกริ่นมานานอาจไม่เกี่ยวนัก แต่เป็นเพราะช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา มีภรรยาสาวสองคนมาเล่าระบายความอัดอั้นตันใจเรื่องสามีของตนให้ฟัง ไม่ได้เป็นการนินทาหรือเปรียบเทียบ แต่คิดแล้วน่าสนใจ ประเด็นหลักคือ ทำไมคุณสามีชั้นไม่ช่วยทำงานบ้านเลย ปล่อยให้ชั้นทำอยู่ได้งกๆ กรี๊ด

เอ ย้อนคิดตัวเอง คุณสามีของฉันช่างประเสริฐกว่าที่คิดไว้นัก ทั้งทำกับข้าว (ขอบอกว่าอร่อยมาก มีแต่อาหารมีประโยชน์ทั้งนั้น อย่างไก่ตุ๋นยาจีน ซุบกระดูกหมู ปลาซีอิ้ว เกี๊ยว ฯลฯ) ทั้งทำสวน ทั้งรักความเป็นระเบียบเรียบร้อย ช่างจัดบ้าน ส่วนตัวฉันเองเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย คือ หลาน ฉาน ม่าน ล่วน (lan, chan, man, luan หมายถึง ขี้เกียจ ตะกละช่างกิน ชักช้า และ รกรุงรัง) ตั้งแต่สมัยเป็นแฟนแล้ว ดังนั้นหากคุณสามีไม่ทำกับข้าว ไม่จัดบ้าน ก็อย่าหวังว่าอะฮั้นจะลุกขึ้นมาทำ ฟังดูแล้วอายจัง เทคนิกที่ใช้ประจำคือ บอกวิลเลียมว่า หิวแล้วแหละ หาอะไรทานข้างนอกกันเถอะ บ่อยเข้า วิลเลียมชักรู้สึกไม่ดีเพราะทานนอกบ้านแพง พอจะทำกับข้าวก็ เฮ้อ เหนื่อยจัง ขี้เกียจทำนี่นา สุดท้ายคุณสามีก็ต้องทำอยู่ดี (อาจมีทะเลาะกันก่อนเป็นเรื่องธรรมดา) เรื่องจัดบ้านก็มีข้ออ้างเรื่อยๆ เดี๋ยวหาของไม่เจอนะ รกๆ อย่างนี้แหละ หาง่าย หรือบางทีก็เหนื่อย ง่วง (ใช้ประจำ) คุณสามีก็บ่นๆๆๆๆ แต่สุดท้ายก็ทำ (อาจลากเราไปทำด้วย ก็ทำแบบช้าๆ ให้เค้ารำคาญ) น่าสงสารคุณสามี Sorry honey  ที่ตกหลุมพรางจนได้ภรรยาที่ขาดคุณสมบัติการเป็นแม่บ้านแม่เรือนอย่างฉัน อ้อ แต่มีสองอย่างที่ฉันชอบทำ คือ ชอบซักผ้า (แค่โยนลงเครื่องนิ) กับชอบล้างจานมาก ตั้งแต่ไม่มีเครื่องล้างจาน ตอนนี้ก็แค่โยนลงเครื่องเหมือนกัน อิอิ

ผู้ชายส่วนมาก (โดยเฉพาะผู้ชายจีน) มักจะรู้สึกปลอดภัยในชีวิตมากขึ้นเวลาแต่งงาน เหมือนมีคนมาดูแล จัดการชีวิตให้ ปล่อยงานบ้านให้เป็นหน้าที่ของผู้หญิง เผลอๆ หากขาดภรรยาคงอดตาย แต่ฉันคิดว่าเหตุผลหนึ่งคือ ผู้หญิงเวลาเริ่มทำอะไรให้สามี pamper มากเกินไป ทำไปเรื่อยๆ กลายเป็นความเคยชิน ยากที่จะแก้ สุดท้ายกลายเป็นว่า อ้าว ฉันทำทุกอย่างในบ้านเองหมดเลยนี่นา

เพื่อนของฉันสองคนนี้ ตอนแรกเธอทั้งสองไม่ได้ออกไปทำงาน งานหลักจึงเป็นงานบ้าน ถ้าไม่ทำก็รู้สึกผิดเพราะไม่ได้ให้อะไรแก่ครอบครัว (ฉันไม่เห็นรู้สึกผิดเลย อยู่บ้านเฉยๆ นั่งๆ นอนๆ ดูทีวีก็สนุกดี  เป็นภรรยาที่แย่จริงๆ ชั้น) แต่พอตอนนี้เริ่มทำงาน เวลามีน้อยลง เหนื่อยมากขึ้น แต่คุณสามีก็ยังทำตัวเหมือนสมัยภรรยาเป็นแม่บ้านเต็มตัวอยู่ ความรู้สึกโกรธสามีที่ไม่ช่วยทำอะไรบ้างเลยปรี๊ดขึ้นมา

ฉันเองก็ได้แต่นั่งฟังตาปริบๆ จะเอ่ยปากเสนอเรื่องคุณสามีฉันเองมากนักก็ไม่ได้ อาจ ทำให้เธอสองคน depressed มากขึ้น แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะบอกว่า ยูนะต้องเริ่มเทรนคุณสามีเนิ่นๆ ยังไม่สายนัก แล้วซักวันคุณสามีก็จะเป็น well-trained hubby เองแหละ (เหมือนอย่างคุณสามีของฉันไง) ใครจะเอาไปเทรนคนข้างๆ บ้างก็ได้นะ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ฮ่า ฮ่า

ความจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่รู้สึกมานานแล้ว แต่ไม่ค่อยอยากบ่น บังเอิญได้มีโอกาสคุยกับพยาบาลคนฟิลิบปินส์มีสามีเป็น Endocrinologist ระดับ Professor ที่บ้านเมืองตัวเอง พวกเค้าอพยพไปนิวซีแลนด์ 7 ปี แต่สามีไม่สามารถทำงานเป็นหมอได้ ทำงานเป็นคนเจาะเลือด พวกเค้าเพิ่งย้ายมาออสเตรเลียตอนนี้คนสามีกำลังเตรียมสอบ AMC อยู่ กะว่าจะช่วยเค้าซักหน่อย เห็นใจมาก เค้าเล่าถึงความลำบาก อัดอั้นตันใจของสามีเธอ ซึ่งก็แน่อยู่แล้วระดับนั้นมาเริ่มต้นใหม่ ลำบากกว่าพวกจบใหม่แน่ๆ พวกเค้ามีความจำเป็นต้องอพยพเนื่องจากประเทศไม่สงบ อยากให้ลูกได้การศึกษาที่ดี ไม่เหมือนคนไทย ประเทศเราดี สงบ (พอควร) เป็นหมอรายได้ดีเทียบกับอาชีพอื่นๆ ไม่รู้ฉันจะอยู่ทำไม เฮ้อ คิดถึงบ้านอ่ะ

การมาเป็นหมอที่ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ไม่ง่ายเหมือนที่คนส่วนใหญ่คิด หนึ่ง เป็นเพราะไม่มีข้อมูล สอง ระบบการเข้ามาทำงานและการเทรนต่างจากอเมริกามาก ไม่เป็นแบบแผน การเข้ามาทำงานไม่ใช่การเข้าไปเทรนเหมือนในอเมริกา สาม ออสเตรเลียเป็นประเทศอาณาคมของอังกฤษ อะไรๆ ก็ UK ดีกว่าหัวดำแน่ๆ การเข้ามาเป็นหมอของพวก non-UK ยากขนาดมีคำพูดว่า หากคุณ arrest ในรถแท๊กซี่ คุณมีโอกาสรอดสูงเพราะแท๊กซี่ส่วนใหญ่ (โดยเฉพาะอินเดีย) เป็นหมอในประเทศอื่นมาก่อน อันนี้เรื่องจริง เจอเพื่อนมาจากแถบแอฟริกาทำงานเป็นคนขับแท๊กซี่ ยังใส่ยูนิฟอร์มมาเรียนด้วยกันอยู่เลยสมัยรอสอบ

ล่าสุดเพิ่งได้ข่าวว่า หากหมอที่ทำงานใน UK รวมพวกสก็อต ไอริชด้วยนะ ทำงานในระบบรพ.ที่โน่นครบหนึ่งปี สามารถมาทำงานที่ออสเตรเลียโดยไม่ต้องผ่านข้อสอบ หรือหากทำงานในออสเตรเลียครบสองปีก็ไม่ต้องสอบ clinical ช่างเป็นกฎที่เกื้อหนุนพวกคนขาวด้วยกันจริงๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้าจะมีกฎบ้าๆนี้ พวก UK ก็ได้ job offer ตั้งแต่ก่อนเข้าออสเตรเลีย มาแบบใช้ working holiday visa ในขณะที่พวกหัวดำ เสียทั้งเงิน ทั้งเวลา แรงใจแรงกายกว่าจะฝ่าฝันจนได้เข้ามาทำงานได้ เวลาทำงาน พวก UK ที่ถือว่าตูเหนือกว่าหมอจากที่อื่น ทั้งหัวดำ ทั้งหมอที่จบในออสเตรเลีย ก็หยิ่งกันซะเหลือเกิน ทั้งที่พวกมาจากไอร์แลนด์ สก็อตแลนด์ ใช้ภาษาอังกฤษภาคไอริชแอนด์สก็อตทิชแท้ๆ ฟังยากจะตาย ขนาดคนไข้ที่นี่ยังฟังไม่ออกเลย แป่ว

ขนาดหมอเอเชียที่จบมหาลัยในออสเตรเลียเองก็ยังรู้สึกว่ามีเส้นบางๆ กั้นระดับจากคนผิวขาวที่จบที่นี่อยู่ หลายๆ คนใช้เวลานานกว่าจะเข้าเทรนได้ ขณะที่พวกผิวขาวได้เข้าเทรนก่อน คิดดูว่าพวกหัวดำอย่างเราๆ ไม่ได้มีดีกรีจาก white countries จะรู้สึกว่าเส้นต่างระดับหนาขนาดไหน

ได้ยินจากเพื่อนชาวมาเลย์เซียคนนึง (เธอเป็นมาเลย์ไม่ใช่จีนในมาเลย์เซีย) เธอเข้าเทรนดมยาที่มาเลย์เซียหนึ่งปี บังเอิญแต่งงานกับคนออสซี่เลยต้องมาฝ่าฝันเจ้า AMC ด้วยกัน ทำงานมาได้เข้าปีที่สาม สมัครดมยาก็ไม่ได้รับเข้าเทรนซักกะที เธอบอกว่าขนาดหมออีกคนหนึ่ง สอบ part 1 ของดมยาผ่าน เทรนดมยาในประเทศที่เธอมา (จำไม่ได้ว่าที่ไหน) ยังไม่ได้รับเข้าเทรนเลย ส่วนคนที่ได้เข้าเทรนคือ หมอเพิ่งผ่านอินเทอร์นไม่มีประสบการณ์ดมยา ยังไม่ผ่านข้อสอบซักอย่าง แน่นอน white เพื่อนฉันบอกว่า สำคัญก็คือ skin colour นี่แหละ

ประเทศออสเตรเลีย เคยมี white policy ตั้งแต่เริ่มตั้งประเทศใหม่ๆ แต่ด้วย skilled immigrant policy ทำให้ดึงดูดคนจากหลายเชื้อชาติเข้ามา กลายเป็น multicultural country ประเทศต้องการสร้างสมดุลให้คนอยู่อย่างสงบสุข มีการออกกฎว่าหากคุณรู้สึกว่าถูกเหยียดผิว ได้รับการดูแลและบริการต่างจากคนอื่นสามารถแจ้งความได้ ความเป็นจริง ทำได้แค่ทนและ let it be เอาง่ายๆ ดูทีวี ดูละคร เห็นคนเอเชีย คนแขก ไม่ถึง 10% ทั้งที่ประชากรที่เป็น non-white มีมากกว่า 40%

ฉันเองทำงานในรพ.ก็รู้สึกว่าถูกกดขี่ ด้วยความที่เป็นคนอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมาก ไม่ต่อปากต่อคำ ใครใช้ (ใช้คำว่าใช้นะ ไม่ใช่ขอให้ทำ) ให้ทำอะไรก็ทำ เป็นเหตุให้ใครๆก็รัก แต่ถูกข่มเหงด้วยการถูกใช้เกินเหตุ ได้ terrible rosters and poor rotation พวกพยาบาลบางคนก็เหลือเกิน กดขี่หมอหัวดำดีนัก พวกหมอโดยเฉพาะจาก UK ก็หยิ่งดีเหลือเกิน หลายๆ คนเวลาฟังเราพูดด้วยสำเนียงที่แตกต่างก็ไม่ค่อยเป็นมิตรด้วย จริงๆ อย่างที่เคยบ่น ตอนแรกๆ รู้สึก depressed สุดๆ แต่ตอนนี้เหรอ whatever, I do my best and let it be อย่างน้อยก็เป็นขวัญใจของใครหลายๆ คนล่ะ  อิอิ If someone discriminates me, it's not my problem, it's his/her own problem...so who cares! คิดอย่างนี้ปลอบใจตัวเองได้เยอะ

พยาบาลคนฟิลิปปินส์พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาว่า Wherever you are, you are still a doctor, you still have your professional skills with you. เธอมักจะพูดให้กำลังใจสามีเธอด้วยประโยคนี้เสมอ It's absolutely true.

ยังไงๆ ก็คงต้องยอมรับ unfairness in this fair country ต่อไป ถึงแม้ใครๆ (โดยเฉพาะพวกผิวขาว) จะไม่พูด ไม่ยอมรับว่ามี แต่สิ่งนี้เป็นความจริงที่หลีกหนีไม่พ้น เฮ้อ

Are you a lip balm addict?

บังเอิญผ่านไปเจอเวปไซด์หนึ่งว่าด้วยเรื่องของการติดลิปบาล์ม หรือ ลิปมันนี่แหละ ที่ http://www.lipbalmanonymous.com ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่ติดลิปมันอย่างจัง ออกบ้านโดยไม่มีไอ้เจ้าตลับลิปบาล์มไม่ได้ ถ้าขาดลิปบาล์ม มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างในชีวิตซักอย่างนั้น จะเกิดอาการลงแดงอย่างจัง จริงๆ ลองมาแล้วหลายยี่ห้อ ทั้งแบบแท่ง แบบหลอด แบบตลับ แบบกระปุก แบบน้ำ แบบครีม ฯลฯ ตั้งแต่ถูกมากไม่กี่บาทซื้อร้านข้างถนน จนถึงแพงเป็นหลายพันสำหรับตลับเล็กๆ อย่าง La Mer (จริงๆ ไม่ได้โม้)  ต้องมีลิปบาล์มทุกที่ ชั้นบนบ้าน ชั้นล่างบ้าน ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนอน ในรถ ในกระเป๋าเกือบทุกใบ (เผื่อเปลี่ยนกระเป๋าแต่ละวัน) แต่ก็ดันมีบางวันที่หาไม่ได้จริงๆ ก็จะเกิดอาการทุรนทุราย ปากแห้ง ลอกเป็นขุย คันยิกๆ ขออะไรก็ได้ อย่าง lanolin cream, hand cream หรือ vaseline ในวอร์ด ทาแก้ขัดไปก่อน เป็นเอามากจริงๆ

สุดท้ายได้คำตอบให้ตัวเองว่า ลงตัวกับแบบกระปุกหรือตลับ ไม่ชอบแบบแท่งลิปสติก แล้วบังเอิญมาได้ลองยี่ห้อ Perfumeria Gal Collection Vaselina Frangranced Balmตลับละ $10-15 ซื้อที่เคาเตอร์ใน David Jones ขายดีและขาดตลาดเร็วมาก ต้องซื้อมาตุนทีละหลายกระปุกได้ลองกับตัวเอง ชอบมากกับลิปบาล์มยี่ห้อนี้ ไม่แพ้ ด้วยความที่ขาดตลาดบ่อย ตอนนี้เลยหาซื้อ online ซึ่งตกตลับละ $9-10 เท่านั้น ที่ http://www.smartpoppy.com.au

ถึงรู้ทั้งรู้ว่าติดลิปบาล์มขนานหนักตามที่ Lip Balm Anonymous ว่า แต่คงสุดที่จะเยียวยารักษาอาการติดเรื้อรังนี้ได้ ขอมีความสุขกับการทาลิปบาล์มวันละหลายๆครั้ง จากเจ้ากระปุกแสนสวยนี่ก็แล้วกัน

Just back from locuming at ED Bendigo Hospital.  Imagine I work for only 3 shifts but earn equally to 2 weeks here at the Western Health.  Also, free lake view accommodation with free breakky.  Moreover, all I earn is tax-free (up to almost $10,000/year)  How easy money is that?  That's the beauty of doing locum . 

Most doctors hate ED job but I love it so doing locum ED for me is just like a hobby!   I love running around, keeping myself busy all the time at ED and seeing as many patients as I can, man, I love it!  If I didn't care about family life, I would have chosen ED as my long term career.   Seriously!

เพิ่งกลับจากเป็นมือปืนรับจ้างที่ห้องฉุกเฉิน รพ.เบนดิโก ลองคิดดูว่าทำงานแค่ 3 กะแต่ได้เงินเท่า 2 อาทิตย์ที่รพ.ที่ประจำอยู่ ได้ห้องพักโรงแรมติดทะเลสาบพร้อมอาหารเช้าฟรี อีกทั้งเงินที่หาได้ยังไม่ต้องเสียภาษีอีก (จนถึงประมาณหมื่นเหรียญต่อปี) อะไรจะดีอย่างนี้ นี่แหละน๊า ข้อดีของการเป็นมือปืนรับจ้าง

หมอส่วนใหญ่ (ที่นี่) ไม่ชอบงานห้องฉุกเฉิน แต่ฉันกลับตรงกันข้าม การทำงานในห้องฉุกเฉินก็เหมือนเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งสำหรับตัวเอง ฉันชอบวิ่งไปมา ยุ่งวุ่นวาย เจอคนไข้หลากหลายๆมากมายในห้องฉุกเฉิน ชอบจริงๆ เป็นประมาณไฮเปอร์ นี่ถ้าไม่ติดตรงคิดถึงว่าชีวิตครอบครัวมาก่อน ฉันคงเลือกที่จะเรียนต่อ Emergency Medicine แล้วแหละ จริงๆ

วันนี้ซื้อ DVD concert "Snow Kim" ของ เจนนิเฟอร์ คิ้ม มานั่งดู สนุกดี คนอะไรเสียงดีขนาดนี้ ได้มีเพลงของตัวเองแค่ 2 เพลง ใน 20 ปี ร้องป๊อบเป็นบัลลาร์ตหรือแจ๊ซได้หมด เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ อีกคนซึ่งเป็นแขกรับเชิญคือ เบน ชลาทิศ เจ้าของเพลง คนข้างล่าง ก็เหมือนกัน ถ้าไม่เห็นหน้าคงคิดว่าหล่อสุดๆ

ฉันว่าการร้องเพลงนี้เป็นพรสวรรค์จริงๆ จะให้ฝึกยังไงถ้าคนมีพรสวรรค์ฝึกนิดหน่อยก็ไปโลดละ แต่ถ้าไม่มีพรสวรรค์คงต้องทุ่มทุนสร้างกันหน่อย

ฉันเอง (เคย) ร้องเพลงห่วย ตกร่องและหลุดคีย์ประจำ เวลาไปคาราโอเกะ สามีจะบอก ว่า "Don't go too far" นะจ๊ะ  น้องชายตัวดีซึ่งเคยเรียนร้องเพลงมา ประมาณว่าจบเฉพาะคอร์สเพลงอังกฤษ เวลาร้องท่อนนี้ "Have I told you lately that I love you." สาวๆ (และหนุ่มๆ) กรี๊ดประจำ แต่เวลาร้องเพลงไทยก็มักจะโดนโห่ แต่ยังไง เวลาไปคาราโอเกะ ต้องหนีบเจ้าน้องชายตัวแสบไปด้วยเพื่อคุมคีย์ให้ฉัน เพลงที่ร้องคู่กันประจำ (ไม่หลุดคีย์มาก) คือ "A Whole New World" จ้า  น้องชายฉันจะออกแนวศิลปินมากกว่า (ต่างกันฉันสุดขั้ว) อ้อ เคยบอกรึเปล่าว่าเป็นนักเต้นมืออาชีพเชียวนะ ประมาณพวก ballroom dancing and Latin dancing ใครอยู่กรุงเทพฯ สนใจให้น้องฉันสอนได้เพราะเป็นครูสอนเต้นอยู่

สามีฉันมาจากครอบครัวที่มีแม่เป็นศิลปิน (ระดับชาติเชียวนะ ไฮโซมั่กมาก) ดังมากของปักกิ่ง เป็นปรมาจารย์ด้านการร้องเพลงระดับสูงตัวยงที่นักเรียนร่ำๆ มาเรียนตัวต่อตัวเกือบทุกวัน ขนาดหกสิบกว่าๆ นะ ตอนเธอมาออสเตรเลีย เธอโชว์พลังเสียงร้องโอเปร่าใน Sydney Opera House โดยไม่ใช้ไมค์ได้กึกก้อง ขนลุกเลย ไม่คิดว่าคุณแม่ย่า ขี้บ่น ตัวเล็กๆคนนี้จะมีพลังเสียงและเทคนิคการร้องเพลงที่น่าทึ่งมั่กมาก เสียงร้องต่างจากเสียงพูดจริงๆ

น้องสามีฉัน อย่างที่เคยบอกว่าเคยเป็นดารา (ดังประมาณ นาเดีย บ้านเรา) ที่ปักกิ่ง เป็นนักร้อง พิธีกร นางแบบ ประมาณว่าครบวงจร และตอนนี้ซีรีย์เกี่ยวกับชีวิตนักเรียนจีนในอเมริกาที่เธอกำกับ ก็กำลังจะถูก On-air ในช่อง CCTV ของจีน เร็วๆนี้ เธอเคยร้องเพลงออกซิงเกิ้ล 1 เพลง หาดูได้ที่ http://www.palettepictures.com/en/index.html มี music video ที่ฉันคิดว่าสวยดีให้ดู (เดี๋ยวต้องไปคิดค่าคอมกับ Bai Yu ซะหน่อย) แต่เธอร้องเพลงไม่รุ่งเท่าไหร่ 
คุณแม่ย่าของฉันเคยเปรยว่าคุณลูกชายสุดที่รัก (ก็สามีฉันนี่แหละ) ร้องเพลงดีกว่าลูกสาวเยอะ แต่ดันมาเป็นวิศวะเสียนี่ (ตามรอยพ่อแทน)

มาที่คุณสามี ขอบอกก่อนว่าไม่ได้เข้าข้างกันนะ ไปคาราโอเกะครั้งแรก ศิรา อึ้งทึ่งค่ะ  คุณสามีร้องเพลงจีน (ขอย้ำว่าเพลงจีน only) ได้เพราะมั่กมาก เพื่อนๆที่ไปด้วยไม่กล้าร้องประกบ บอกร้องเพราะกว่าต้นตำรับอีก น้องชายชั้นอึ้งพอกัน ดังนั้นเวลาไปคาราโอเกะต้องลากคุณสามีไปด้วยเพื่อเชิดหน้าชูตา (และกู้หน้าตัวเอง อิอิ ) เคยถามว่าแม่เธอสอนเหรอ บอกไม่เคย แต่ฟังจากเด็กที่มาเรียนกับแม่ ก็เรียนรู้เองว่าอย่างไหนคือดี อย่างไหนไม่ดี แล้วทำยังไงให้ร้องเพลงได้เพราะๆ เค้าบอกว่า จินตนาการให้เสียงมันก้องๆ ในหัวกะโหลก แค่นั้นแหละ เอ ทำยังไงหว่า มีน้องคนนึงซึ่งเรียนร้องเพลงมาก่อน และติดท๊อป 50 ของ KPN singing contest บอกว่าวิธีที่คุณสามีฉันบอกมันเป็นการเทคนิคระดับสูงเลยนะพี่ งั้นพี่ขอบายละกัน เอาระดับต่ำสุดให้รอดก่อนดีกว่า

เพื่อนอีกคน ยายหนูโซเฟีย คนที่กำลังท้องนั่นแหละ ยัยคนนี้เคยเป็นนักเรียนของแม่สามีฉันมาก่อน (Small world อีกละ) จบปริญญาด้านการร้องเพลง เคยไปคาราโอเกะด้วยกันครั้งนึง ร้องคุณภาพระดับมืออาชีพคนนึง สามีฉันบอกว่าเค้าต้องร้องได้ดี เพราะเค้าเทรนเพื่อเป็นนักร้องโดยเฉพาะ และจบจากวิทยาลัยที่ดังพอควรในจีน ดังนั้นฟังคุณภาพมืออาชีพนี่ แตกต่างจากคนที่ร้องเพลงเก่งแต่ไม่ได้เทรนมานะ  ฟังดู จ้า เห็นด้วยจริงๆ แต่ด้วยความที่คุณเธอเบื่อการตระเวนแข่งร้องเพลงตลอด เลยสละชีวิตโสดตั้งแต่เรียนจบยังไม่ 23 ปีดีให้สามีเลี้ยง อนาคตในการเป็นนักร้องเลยต้องพับไป

นานๆทีจะไปคาราโอเกะกับเพื่อนหมอชาวมาเลย์เซีย จะมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งร้องเพลงเพราะมาก แต่พอมาร้องกับโซเฟียนี่ ดับไปเลย แล้วจะมีเพื่อนผู้ชายอีกคนนึงร้องเพลงเพราะดี ชื่อ Jacky แล้วชอบแซวว่าวิลเลียมชอบเลือกเพลงรุ่นพ่อ (ฮ่า ฮ่า) เพราะความจริงเพื่อนกลุ่มนี้อายุน้อยกว่าฉันหลายปี แต่ฉันแอบแบ๊วกับเด็กๆ Jacky ชอบเลือกเพลงของเจย์ โชว์ มีเพลงนึงที่ร้องกับนักร้องไต้หวันรุ่นใหญ่คนหนึ่ง แน่นอนค่ะ เพื่อนฉันร้องแทนเจย์ โชว์ ส่วนสามีฉันเป็นนักร้องรุ่นใหญ่คนนั้นค่ะ

ด้วยความที่อยู่ในแวดวงคนร้องเพลงดี ก็ต้องแอบพัฒนาตัวเองกันหน่อย จนปัจจุบัน สามีบอกว่า "goes not that far" เวลาร้องเพลงแล้วแหละ หุหุ ไอ้ฉันมันคนขาดพรสวรรค์ พรแสวงก็ไม่ค่อยจะมีกับเค้า ไว้ว่างๆ คงต้องทุ่มทุนสร้างเรียนร้องเพลงกับเค้าบ้างหล่ะ แต่ตอนนี้ไม่มีสามีไปคอยกู้หน้า ไม่มีน้องชายไปคอยคุมคีย์ กิจกรรมสังสรรค์ร้องเพลงก็เลยเพลาๆไปค่ะ เอาไว้คุณสามีกับน้องชายมาเมื่อไหร่ ไป sing songs กันนะจ๊ะ

อ้อ รูปข้างล่างนี่รูปน้องสามีฉันเองแหละ สวยมั๊ย ยังโสดนะ ใครสนใจติดต่อได้ แต่ต้องสูงหน่อยนะเพราะเธอสูงตั้ง 175 cm จ้า
อีกสองรูปล่างก็รูปน้องชายสุดที่รักของฉันเองตอนแข่ง Australian Dance Sport Championship แทนเชียว บ้านเราเค้าเรียกดำแบบ labour class สุด ๆ แต่เมืองนอกนี่ exotic tan! Isn't it, Arthur? Miss you na ja.